de Here sprak mij toe: 'wij wonen hier niet in Amerika'

Een wezenselement van degene die mij volledig wel eens in beslag wil nemen is dat hij mij zo eigenlijk wel mooi zat vindt geworden en het gevoel heeft dat het werk er wat hem betreft zo langzamerhand wel op zit, ik denk met schrik aan de dag dat ik hem zal moeten ontberen om de eenvoudige reden dat ik niet zonder hem kan, maar gelukkig, mij werd te kennen gegeven dat dat natuurlijk niet hetzelfde is en dat hij ook wel eens van de vcruchten van zijn arbeid wil genieten, natuurlijk ben ik met de boodschap van zoveel vertrouwen blij genoeg, en ik denk zelf, waar gode zwijgt wat zal de mens dan spreken, maar zo ligt het ook al niet, maakt hij niet het probleem dan doe ik het wel, krijg ik de indruk...gelukkig dat er animaatje plaatjes zijn en republieken want dan kan men zich een beeld vormen zonder met de realiteit in aanraking te komen...en waar ik persoonlijk aan geleden heb moet wel zijn een gebrek aan zelfvertrouwen of godsvertrouwen maar dat komt allemaal op hetzelfde neer...je wordt natuurlijk maar éénmaal Clemens genoemd en die naam die ik mij  had verbeeld, hij is wel mooi, ik had zoiets gedacht als Gino, nu ja, de keuze werd een onvoldoende gegeven en het project heeft geen aandacht gekregen en nog altijd duikt de naam op de meest onverwachte webmomenten op, want waar ik alles bewaar, men kan begrijpen dat de opslag van de computer een grote onoverzichtelijke rommel is geworden als en te vroeg begonnen bouwproject, het is nog net geen puinhoop te noemen maar ik ben veel tijd kwijt aan zoeken en vinden, het is alsof ik een katoenboerderij heb, maar dat is dan weer een hoopvolle en schone gedachte...

Wat moet de Here met de mensheid die maar bang voor hem is?

Het is maar zo, dat ik het zelf in een persoonlijke zin al eens heb meegemaakt, dat ik bevreesd geraakte voor iedereen, en het was slechts Zijn stem die mij tot orde heeft geroepen en mij heeft verteld dat ik dan iets verkeerds had gedaan of gezegd. Men kan ook de gegevens nazoeken in de schriften maar daarin wordt het wat moeilijker gemaakt het juiste woord te vinden en ik voel mij goed bij Zijn levend omgaan met mijn persoon. En Hij vertelt mij dat het feitelijk niet zo best is wat ik doe en dat het geen tot weinig zin heeft. We schieten er gewoon niks mee op, wordt er dus bedoeld, en zoiets als 'heb ik jou daarvoor dan nodig?' Maar een geroepene tot een waarheid waarvan er vele zijn, dat ben ik wel, en een mens moet altijd weer leren omgaan met zijn vader en zo gaat het verloop van mijn  antwoord en Hij vindt dat amusant om te horen. Ik wil niet zegen dat ik er weer eens niets van begrijp, maar soms sta je ervan te kijken hoever de Vader van alle mensen in Zijn wijsheid en levendig omgaan met Zijn schepping gaat.
Om de lotsbestemming van deze kontaktname te duiden stel ik voor, dat ik in een persoonlijk antwoord op het vraagstuk waarvoor de mensen om mij heen mij stelden heb gedacht, dat er dus een Adam en een Eva wandelen in het paradijs zich van geen kwaad bewust en dat mijn persoon de engel van het verbond mag vertegenwoordigen, die hen uit de penarie haalt. En eerlijk, ik hoef er niets voor terug te ontvangen en boze gezichten ken ik niet. Het is een vrijwillige arbeid op basis van een voorgegeven concept waarbinnen ik mij en jullie met mij bewegen, en dat is de ontwikkeling waar ik ten aanzien van de realiteit het koninklijk paar op wil wijzen.

helaas, ik dacht dat ik zelf alles zo goed wist te zeggen

Het is natuurlijk de ontwikkeling van de computer representatie die mij parten speelde, maar ik ben gaan beleven dat ik het zo goed weet te zeggen en ik hoor van boven dat dat ook zo is en dat ik daartoe nodig ben en altijd wel in de onbekendheid van de coulisses een bestaan zal hebben, ik meende ook dat het nog eens tot een openbaar optreden zou komen. Ik verkeer niet langer in een zekere mate van onzekerheid omtrent wie ik ben en ik heb jaren lang onder het verschijnsel geleden dat ik niet wist wie ik was en men had deze bestaanstwijfel als in opdracht bij mij gewekt. En  nu is er dus een strijd ontstaan in de hemelen tot wie ik zou behoren, tot welke groep en tot welke toekomst, en er is er maar één, de God wiens stem ik mij hoor roepen en die mij geleid door de barre momenten van het veranderen der mensen en der dingen en ik beleef mijzelf als een schrijver in opdracht, ik ontleen mijn onderwerp aan de roep die deze Heer tot mij laat uitgaan en Hij is het wiens wensen ik verricht of wiens nood ik verzorg.  En soms is het voor mij ook moeilijk uit te maken of dit het eigen woord is of het zijne, maar is er ook maar enig verschil te merken en dan, wat maakt dat nu uit? Het zal ergens toe dienen de arbeid die ik verricht en het kost mij geen enkele moeite, ik vind het zelfs prettig het te doen. En de relatie met de Allerhoogste is van een heel intieme aard en betekenis voor mij en twijfel ken ik nu niet meer dan aangaande de bedoelingen die er zouden zijn, ik weet evenwel dat dit onmogelijk de bedoelingen der mensen kunnen zijn om mij heen en niemand weet nu weer heel goed wie ik ben en wellicht kent niemand mij. En wie ik zelf ben doet er weinig toe, het moge mijn opdracht heten Zijn naam groot te maken, maar het toeziend oog van de Christus maakt het alleen maar moeilijker en vandaag werden er geen foto's genomen of films gemaakt. En de Here Here heeft mij doen weten dat Hij niet een begrippelijkheid is die berust op een redenering maar een levende aanwezigheid met ons allen. Het verstaan van een Goddelijk wezen kan zeer persoonlijk zijn, tegelijkertijd behoort dit wezen tot het recht van iedereen om zich een verstaan in te verwerven, het moet evenwel niet zo zijn dat dit verstaan voor iedereen anders is. Wellicht kan ik er beter het zwijgen toe doen maar zo luidt deze opdracht tot de geschreven tekst niet, en onbekend maakt onbemind, zo redeneert de Here Here ook, ik ben bekend met zijn eenvoud zowel als met Zijn almachtige voorzienigheid. Mijn betrokkenheid op dit wezen en zijn opdracht is er een van een aard waarin ik de eer voor zijn naam verdedig, vertegenwoordig en bescherm.