Clem Burr - Uw ideetjes en diapo man, bruiloften en partijen, feestkleding

Het is de Koninklijke familie zeer bekend als benadering en denkwijze: 'zo kan het niet langer!' maar helaas, de wet schrijft voor dat er een staatshoofd komt die tot koningschap[ geroepen wordt, en mijn persoon wil geen afwijkende regel dienen dan die van het recht van de familie van Oranje Nasssau, die het erfrecht beheert totdat het anderen gegeven zou zijn, mede met het oog op de bestendigheid van het beleven onder ons volk van wie de kroondragende is, zij het bekend het besluit van zekere mens die genaamd is Clemens Maria Michael, naar Hofbauer, redemptorist ten tijd van het Weense Keizerrijk met pauselijke opdracht, te zijn  geworden dat de dingen moeten blijven zoals ze zijn. Een andere oplossing ziet hij niet voor de problematiek die is ontstaan, en om persoonlijke redenen dient hij eerder de belangen van de koningin dan dat hij achter een ander vaandel zich wil voegen, dat van de Nachtwacht wel op de laatste plaats want dat was een zaak die tot een faillissement aanleiding heeft gegeven en niet voor niets was geheten de officieren van de Kloveniersdoelen.  

Het moet afgelopen zijn en wat het mij betreft was mijn opstandigheid gericht tegen het eigen beleven van een spirituele aandacht die hij hiervoor nooit zo had ervaren, en zoals bekend schrikt een Clemens terug voor het schenken van welke realiteit ook aan zijn gevoels- en gedachtenleven. Men moet mij ook, in een meert konkrete vaststelling, niet ertoe brengen het doelwit te zijn van een direct schot uit de loop van een vuurwapen. Ik heb in het persoonlijk beleven ook geen ruimte voor grapopenmakerij in deze zin, ik draag nimmer een stropdas en voor een driedelig kostuum of een ridderorde aan den revers schrik ik ook al terug, wel wetende dat personen onder het lezerspubliek niet behoren tot de onmiddellijke kring rondom hem. Als schrijver is hij liever lui dan moe en het is niet de bedoeling de bezigheden waar nodig in hun verloop langdurig te onderbreken, skien kan ik ook al niet, ik kan me evenwel wél bezighouden met het lot van een comapatiënt te Londen, een eindkonklusie naar de omstandigheden moet ik nog trekken. Dat er zoveel wantrouwen en twijfel bestaan in de samenleving acht ik een nare zaak enm ik kan er slechts op een mij ter beschikking staande wijze iets aan doen. En men moet maar liever niet opnieuw denken dat een deurwaarder wellicht een oplossing te bieden heeft. Het is slechts een gelukkige omstandigheid te heten dat hij niet voor een hof van Justitie behoeft te verschijnen om zijn verhaal te doen. Elke conclusie dan in een min of meer normale maatschappelijke en menselijke zin aangaande de bezigheden wijst hij af, hem is slechts bekend dat hij de gehele dag de vorm van mijn denken beschrijft met zijn vingers op een toetsenbord waaraan verbonden een beeldscherm. Ik ben geweigerd. Dat vond hij in mijn geval en gerekend mijn omstandigheden als een verheven existentie beter voor ons allen.

ja, als Gij dit allemaal doet en ik het niet wil accepteren, ja wat eigenlijk moet ik?

ik geloof dat in deze beide afbeelding het wezen van mijn aandacht wel gevangen was, en ik ervaar dan ook een goddelijke gestalte die uit vier componenten bestaat en niet slechts één, die zienswijze is er meer voor kinderen, wellicht het kind dat ik ben geweest, evenwel de vader aanspreken als je gelijke, ik werd ertoe uitgenodigd, maar ik heb daar moeite mee...

...geloof, hoop, liefde en nog wat zijn  de mens gegeven om zijn tocht in het bestaan te volbrengen naar behoren, maar de hoop acht ik toch als de grootste kracht en niet het verhaal van Paulus over de liefde, wij kunnen niet anders dan aannemen, dat wat voor onszelf geldt ook de mensheid in zijn geheel enh voor de toekomst moet betreffen, maar de geschiedenis komt niet tot een einde maar tot een nieuw begin, een begrijpen van de geschiedenis komt de mensen toe, het verstaan van de eeuwigheid behoort toe aan de Here.

de Here sprak mij toe: 'wij wonen hier niet in Amerika'

Een wezenselement van degene die mij volledig wel eens in beslag wil nemen is dat hij mij zo eigenlijk wel mooi zat vindt geworden en het gevoel heeft dat het werk er wat hem betreft zo langzamerhand wel op zit, ik denk met schrik aan de dag dat ik hem zal moeten ontberen om de eenvoudige reden dat ik niet zonder hem kan, maar gelukkig, mij werd te kennen gegeven dat dat natuurlijk niet hetzelfde is en dat hij ook wel eens van de vcruchten van zijn arbeid wil genieten, natuurlijk ben ik met de boodschap van zoveel vertrouwen blij genoeg, en ik denk zelf, waar gode zwijgt wat zal de mens dan spreken, maar zo ligt het ook al niet, maakt hij niet het probleem dan doe ik het wel, krijg ik de indruk...gelukkig dat er animaatje plaatjes zijn en republieken want dan kan men zich een beeld vormen zonder met de realiteit in aanraking te komen...en waar ik persoonlijk aan geleden heb moet wel zijn een gebrek aan zelfvertrouwen of godsvertrouwen maar dat komt allemaal op hetzelfde neer...je wordt natuurlijk maar éénmaal Clemens genoemd en die naam die ik mij  had verbeeld, hij is wel mooi, ik had zoiets gedacht als Gino, nu ja, de keuze werd een onvoldoende gegeven en het project heeft geen aandacht gekregen en nog altijd duikt de naam op de meest onverwachte webmomenten op, want waar ik alles bewaar, men kan begrijpen dat de opslag van de computer een grote onoverzichtelijke rommel is geworden als en te vroeg begonnen bouwproject, het is nog net geen puinhoop te noemen maar ik ben veel tijd kwijt aan zoeken en vinden, het is alsof ik een katoenboerderij heb, maar dat is dan weer een hoopvolle en schone gedachte...

zoals vader zei: slechts een wijsheid die des mensen is...

...zoals afgesproken zou ik mij met mijn eigen zaken bezig houden en de Here Here zich met de zijne occuperen, ik meende even dat dit niet helemaal was gelukt maar de Here verscheen zelf en onderrichtte mij, zodat ik er nu van verzekerd mag zijn en met mij eenieder die dit verhaaltje leest dat wij natuurlijk niet verlaten werden of aan ons lot overgelaten, het is logica dat wie zich wil vernieuwen in het aanschijn van de eeuwige daar ook veel zelf voor moet doen...en het is mij bekend geworden dat er een verschil bestaat tussen een wijsheid die des mensen is, de ontvankelijke wijsheid, en die van de Vader uitgaat en tot de mensen geraakt om zich te vernieuwen, maar de Here kan de entree voor het ontvangen der genade niet vinden...dus dienen wij ervoor te zorgen dat wij hem mogen wachten en dat wordt genoemd de levensfilosofie of je levenshouding, wat je dus in huis hebt zal ik maar zeggen en ik was gisterenavond even bevreesd dat het gedaan zou zijn met het uitrichten van het kennisgebied maar hedenmorgen keerde zich het heldere tot mijn gedachtenleven terug, hetgeen mij was geschied was dat het de Here had behaagd mij te vernieuwen in de geest van zijn genadiglijk aanschijn, kijk voor hem uit en weest niet een kind of uitsluitend kinderlijk want de oude Heer neemt mensen ook welk eens in de maling wanneer ze niet serieus overkomen en dan zit je met een klein raadsel... je krijgt natuurlijk niet een kant en klaar kennispakket aan huis bezorgd zo is de Here niet en het gegeven van zijn raadsel althans hetgeen hij mij stelt is, dat hij ook wel eens behoefte heeft aan de raad des mensen, waarover het boek Jesaje wil spreken is natuurlijk niet een konkreet gegeven van een bepaalde mens, het lijkt slechts zo....wij zijn geschapen naar zijn beeld en gelijkenis staat geschreven en zo is dat mij als een begrijpelijkheid aangeboden, het is natuurlijk wél de lijn van het verhaal dat ook de Vaderlijkheid zich wil blijven herkennen in zijn schepsel en het is beslist niet zo dat hij zichzelf genoeg is, wij leven in relatie met een God die de dingen gewoon is zich eenvoudig voor te stellen...van zoiets als een theorie daar heb ik althans nog nooit van gehoord, wellicht betreft het hier een zaak van het theorema, maar dit laatste is voor de vakfilos., en God wil weten of ik hem vermag te aanvaarden en dat is in het kort de wens...

Ik beslis dan maar geheel in de stijl zoals ik die niet anders ken een afwachtende houding aan te nemen...jammer genoeg is het zijn wezen dat op mij wacht maar dat beangstigd mij als en gedachte, hoe het verder gaat een volgende keer, ik ben op zoek naar een illustratie en een aardig muziekje...wat Jesaje zegt: en niemand wist hoe mooi hij was, ik gheloof althans dat dat wel klopt en mijn strijd betreft eenm twijfel aan de shjcoonheid van de goede dinegn en het posityieve denken om ons heen, ik ben natuurlijk niet alleen maar 'mooie vent is dat, hij zei'... aan zelfverachting raakt een mens gewend...

pyrus syriaca

de Vader heeft mij een goed en mooi bericht geschonken om jullie te schrijven

Ik meende even...ja ik dacht, vader wil niets meer met mij te maken hebben en is boos, maar niets is minder waar gebleken, hij liet mij slechts even in de wachtrij omdat ik wanneer ik speed gebruik een nogal opgewonden standje ben en hij me dan te gevoelig acht om me te woord te staan, men moet ook maar liever niet denken dat zo'n gesprek zich woordelijk afspeelt, dan zou men het zich misschien ook liever wensen dan de afstand welke vader normaliter met mensen onderhoudt, het is een vorm van denken aan, en het heeft hem behaagt hedenavond alle twijfel uit mijn hart te nemen en mij een nieuwe zekerheid te schenken op basis van een blij gevoel en vertrouwelijkheid, en het bericht dat hij mij heden opdracht geeft te schrijven is dat hij het opnieuw met ons wil proberen en ons onze zondigheid vergeven wil, en hij is niet langer wrokkend en boos met slechts een enkele uitzondering die hij ons gelaten had....en de opdracht die hij ons geeft is dat wij ons met onze eigen zaken moeten bezighouden dan zal hij datzelfde met de zijne doen, en er zal ons een verrassing wachten na voltooiing van deze opdracht....het weergegeven plaatje toont het interieur van een gothische kerk te Rome, de Santa Maria del Sopra Minerva,