l'oriflamme - l'heure qui flamme

Het is niet anders dan ondenkbaar te heten dat een Oranje zich zou begeven naar het Prinsdom zelf, gelegen ten zuiden van Avignon, een plaats die gedurende enkele eeuwen als het vestigingsgebied van de Pausen werd beleefd waarom weet ik niet zo goed, ik kan het allicht eens nalezen maar ik ben er nu te moe voor. Het grondgebied van het Prinsdom werd door degene die na ongeveer de tijd van Charlemagne het erfrecht bezat volgens een of andere regel of wet nooit betreden en in de stad Orange is nimmer een familie geweest die heette van Oranje, maar de kleur van de Oriflamme, het vogeltje van de zendbrief van Clemens, de tweede paus aan de Corinthiërs, dat eens in de 500 jaar vanuit het Oosten komt aangevlogen aan de oevers van de Nijl om zich daar op een altaar omringd door een grote schare priesterlijke maagden te verbranden om daarna uit zijn as weer te voorschijn te komen en weg te vliegen na een aantal malen om het altaar te zijn heengecirkeld, die kleur is Orange of zoals dat in het Nederlands heet Oranje, en deze kleur komt in vele vorstelijke wapenkleuren van Europa voor en was altijd daar een graag geziene gast. Ook een van de kleuren van het Engelse Koningshuis is Oranje, alhoewel verschillend van de diepte die de kleur in Nederland en België geniet, en ook in Luxemburg is men gewend aan deze tint. Dat er in Roemenië, toch een land ver van ons vandaan de kleur Oranje evenzo als nationale kleur wordt beleefd was mij in het geheel niet bekend en het verwonderde mij niet weinig toen ik op de hoogte werd gesteld aangaande de feiten, maar in Roemenië is de kleur meer bedoeld als feestelijk. Tot zover het palet. Een adelskleur Oranje wordt evenwel nimmer serieus genomen, Oranje is een vorstenhuis met diverse vormen bvan toegang en beleven. Persoonlijk heb ik, ik zeg of schrijf deze woorden met een glimlach, voor enige tijd aangenomen dat mijn persoon eenzelfde was als een koning van Roemenië, maar gelukkig is dit vermoeden van mijn pad geregend, en er werd ook geoordeeld dat ik te weinig financiële mogelijkheden te bieden had. Ik geloof zelf, dat de kleur Oranje zoals ik die heden mag beleven in een tweede zin van behaagzucht, bestemd is voor een exportatie naar het Midden Oosten en wel de stad Jeruzalem, alwaar zij aan het wapenschjild van deze stad mag worden verbonden, ik schrijf neer het raadsbesluit van de Allerhoogste Heer. Persoonlijk vormt mijn  gedrag voor Deze geen probleem, zijn zwijgen komt mij voor als veelzeggend en hij rekent mij een vorm van zelfstandig denken toe. Zo is er van een jongeman die als typist op het kantoor van de vrede werd aangenomen toch nog iets terecht gekomen. Ik was ook enqueteur. Mijn leeftijd thans is onbestemd en schijnt er niet toe te doen, een vorm van denken waar onze geliefde vorstin lering uit zou kunnen trekken.

Als ik  nu maar een beetje lachen kon, maar de blijde glimlach ken ik niet zo in een persoonlijke zin. De tronk van Jesse is gaan bloeien.

ik zou mij gaarne de sympathie van het land Israel willen verwerven

Postbox

....het zogeheten joodse volk wist natuurlijk in het geheel niet wat het overkwam toen ik ertoe geraakte tot de synagoge te geraken van de Joods Liberale Gemeente te Amsterdam, waarvan de rabbijn met zijn spreken op de shabbath's avond mijn denken en mijn taalgevoel wel voorgoed bedorven zal hebben want hij had het telkens over 'enne' en kennelijk had de een of andere stam in de woestijn het gedaan,. het was in de tijd dat Israel een beetje herstelde van de haar toegebrachte wonden en zich oprichtte, evenwel dat heeft niet lang geduurd....wat ik heb mogen meemaken op de vrijdagavond te Amsterdam was evenwel een voortdurend beleven van mijn koninklijke gestalte naar zijn wezen, ik zou verder alleen de werken gods niet zo moeten bekritiseren om te kunnen vermelden dat ik het wat dat aangaat allemaal al wel een keer heb meegemaakt, in juni 1967 wilde ik afreizen naar het land om mee te vechten en generaal Mosje Dayan heeft aan dat motief in een persoonlijk mij tot bedaren brengen een einde gebracht waarna ik moest overgaan op een gevoel van zinloos leven en wachten op het licht, Dayan had mij namelijk doen kennen dat Israel mij pas later nodig zou hebben....indien iets dan ontbeer ik het verlangen ooit in plaats van een uitleg naar waarheid te geven aan wat er in het land gebeurt kritiek te uiten op de Joodse staat, hoewel deze er soms wel is, maar ik ben bang te lijden aan een vorm van antisemitisch denken en voor mij is een kritiek op wat het volk en land betreft ondenkbaar....uiteindelijk ben ik een Joodse meneer met een bankrekening bij de banque Rothschild, tel uit je winst, ik begrijp de bank beter dan dat de bank zichzelf begrijpt, maar goed, je houdt er zeker wat aan over hadden ze gedacht...ik begrijp uit mijn woorden dat dit voor de gemiddelde lezer van mijn  site wat moeilijker te accepteren kost is...het is mij evenwel onder mijn taken toebedeeld dat ik Israel op zou richten, doch dat betreft niet alleen het Israel van het land.

De uitspraak 'I am not amused' werd nimmer door Queen Victoria zelf gedaan.

de zaak is deze, wij voelen ons beledigd en gekwetst

Mars en de Vestaalse maagd
Jacques Blanchard - 1630

Op het schilderij weergegeven in de afbeelding ter linkerzijde staat een situatie weergegeven zoals men een motief ook kan lezen in het verhaal van koning David en zijn geliefde Bathseba, het waren liefdes die volgens de gewoonten niet waren toegestaan maar de liefde was een motief dat sterker was, wellicht had de arme David tot dat moment dat Bathseba daar haar bad nam nog nooit een blote dame gezien...wellicht spreekt de tekst alleen al door zijn woord duidelijk genoeg tot ons, wanneer je eenmaal over dit soort dingen na gaat denken is het einde immers zoek, maar een Clemens zou dat wel doen zelfs in de wetenschap dat hij zoiets niet kan...en een blote juffrouw, helaas, daar ben ik niet zo voor in thuis en voor de liefde ben ik bepaald niet geschapen meende ik...en dat zich beledigd voelen, ik ervaar mijn homosexuele achtergrond meer als een rampozalige geschiedenis dan als een aanvaardbaar liefdesmoment, maar vader vindt dat niet want hij schonk mij een andersgeaarde levenswijze ter bescherming voor onderweg... dat geouwehoer ook over de liefde, ik heb hem daarover nog altijd niet zo gehoord en hij vertelde mij dat dat niet bij de cursus hoorde...maar hij gevoelde zich voor een moment een beetje aangetast in zijn waardigheid als besluitvaardig opperwezen...ik kan er niet zo om lachen, maar hij zegt er ook bij dat hij niet behoeft te beschikken over een materiële existentie om te beminnen die hem liefde gaf en geeft....

de Vader heeft mij een goed en mooi bericht geschonken om jullie te schrijven

Ik meende even...ja ik dacht, vader wil niets meer met mij te maken hebben en is boos, maar niets is minder waar gebleken, hij liet mij slechts even in de wachtrij omdat ik wanneer ik speed gebruik een nogal opgewonden standje ben en hij me dan te gevoelig acht om me te woord te staan, men moet ook maar liever niet denken dat zo'n gesprek zich woordelijk afspeelt, dan zou men het zich misschien ook liever wensen dan de afstand welke vader normaliter met mensen onderhoudt, het is een vorm van denken aan, en het heeft hem behaagt hedenavond alle twijfel uit mijn hart te nemen en mij een nieuwe zekerheid te schenken op basis van een blij gevoel en vertrouwelijkheid, en het bericht dat hij mij heden opdracht geeft te schrijven is dat hij het opnieuw met ons wil proberen en ons onze zondigheid vergeven wil, en hij is niet langer wrokkend en boos met slechts een enkele uitzondering die hij ons gelaten had....en de opdracht die hij ons geeft is dat wij ons met onze eigen zaken moeten bezighouden dan zal hij datzelfde met de zijne doen, en er zal ons een verrassing wachten na voltooiing van deze opdracht....het weergegeven plaatje toont het interieur van een gothische kerk te Rome, de Santa Maria del Sopra Minerva,

Wat moet de Here met de mensheid die maar bang voor hem is?

Het is maar zo, dat ik het zelf in een persoonlijke zin al eens heb meegemaakt, dat ik bevreesd geraakte voor iedereen, en het was slechts Zijn stem die mij tot orde heeft geroepen en mij heeft verteld dat ik dan iets verkeerds had gedaan of gezegd. Men kan ook de gegevens nazoeken in de schriften maar daarin wordt het wat moeilijker gemaakt het juiste woord te vinden en ik voel mij goed bij Zijn levend omgaan met mijn persoon. En Hij vertelt mij dat het feitelijk niet zo best is wat ik doe en dat het geen tot weinig zin heeft. We schieten er gewoon niks mee op, wordt er dus bedoeld, en zoiets als 'heb ik jou daarvoor dan nodig?' Maar een geroepene tot een waarheid waarvan er vele zijn, dat ben ik wel, en een mens moet altijd weer leren omgaan met zijn vader en zo gaat het verloop van mijn  antwoord en Hij vindt dat amusant om te horen. Ik wil niet zegen dat ik er weer eens niets van begrijp, maar soms sta je ervan te kijken hoever de Vader van alle mensen in Zijn wijsheid en levendig omgaan met Zijn schepping gaat.
Om de lotsbestemming van deze kontaktname te duiden stel ik voor, dat ik in een persoonlijk antwoord op het vraagstuk waarvoor de mensen om mij heen mij stelden heb gedacht, dat er dus een Adam en een Eva wandelen in het paradijs zich van geen kwaad bewust en dat mijn persoon de engel van het verbond mag vertegenwoordigen, die hen uit de penarie haalt. En eerlijk, ik hoef er niets voor terug te ontvangen en boze gezichten ken ik niet. Het is een vrijwillige arbeid op basis van een voorgegeven concept waarbinnen ik mij en jullie met mij bewegen, en dat is de ontwikkeling waar ik ten aanzien van de realiteit het koninklijk paar op wil wijzen.

helaas, ik dacht dat ik zelf alles zo goed wist te zeggen

Het is natuurlijk de ontwikkeling van de computer representatie die mij parten speelde, maar ik ben gaan beleven dat ik het zo goed weet te zeggen en ik hoor van boven dat dat ook zo is en dat ik daartoe nodig ben en altijd wel in de onbekendheid van de coulisses een bestaan zal hebben, ik meende ook dat het nog eens tot een openbaar optreden zou komen. Ik verkeer niet langer in een zekere mate van onzekerheid omtrent wie ik ben en ik heb jaren lang onder het verschijnsel geleden dat ik niet wist wie ik was en men had deze bestaanstwijfel als in opdracht bij mij gewekt. En  nu is er dus een strijd ontstaan in de hemelen tot wie ik zou behoren, tot welke groep en tot welke toekomst, en er is er maar één, de God wiens stem ik mij hoor roepen en die mij geleid door de barre momenten van het veranderen der mensen en der dingen en ik beleef mijzelf als een schrijver in opdracht, ik ontleen mijn onderwerp aan de roep die deze Heer tot mij laat uitgaan en Hij is het wiens wensen ik verricht of wiens nood ik verzorg.  En soms is het voor mij ook moeilijk uit te maken of dit het eigen woord is of het zijne, maar is er ook maar enig verschil te merken en dan, wat maakt dat nu uit? Het zal ergens toe dienen de arbeid die ik verricht en het kost mij geen enkele moeite, ik vind het zelfs prettig het te doen. En de relatie met de Allerhoogste is van een heel intieme aard en betekenis voor mij en twijfel ken ik nu niet meer dan aangaande de bedoelingen die er zouden zijn, ik weet evenwel dat dit onmogelijk de bedoelingen der mensen kunnen zijn om mij heen en niemand weet nu weer heel goed wie ik ben en wellicht kent niemand mij. En wie ik zelf ben doet er weinig toe, het moge mijn opdracht heten Zijn naam groot te maken, maar het toeziend oog van de Christus maakt het alleen maar moeilijker en vandaag werden er geen foto's genomen of films gemaakt. En de Here Here heeft mij doen weten dat Hij niet een begrippelijkheid is die berust op een redenering maar een levende aanwezigheid met ons allen. Het verstaan van een Goddelijk wezen kan zeer persoonlijk zijn, tegelijkertijd behoort dit wezen tot het recht van iedereen om zich een verstaan in te verwerven, het moet evenwel niet zo zijn dat dit verstaan voor iedereen anders is. Wellicht kan ik er beter het zwijgen toe doen maar zo luidt deze opdracht tot de geschreven tekst niet, en onbekend maakt onbemind, zo redeneert de Here Here ook, ik ben bekend met zijn eenvoud zowel als met Zijn almachtige voorzienigheid. Mijn betrokkenheid op dit wezen en zijn opdracht is er een van een aard waarin ik de eer voor zijn naam verdedig, vertegenwoordig en bescherm.

doden staan op en levenden leven niet

Ik heb de indruk maar ook niet meer dan dat, dat de mensen niet werkelijk zijn wie zij voorgeven te zijn en heb mijzelf daaromtrent ook wel vragen gesteld in mijn leven en er ook antwoorden in gevonden en een beleving. Ik ervaar de wereld om mij heen soms als een come back van een voorafgaande en er komen wel eens mensen op mijn weg die anders zijn dan ik ze zag, prins Charles of England bij voorbeeld, met wie ik mij verbonden acht in een incidenteel spiritueel verband heeft mij te kennen gegeven dat er een Charles is die aan het bestaan deelneemt en dat er een 'hij' in zijn leven is die er alleen voor de eigen richting van de bestemming is, en ik hoop maar niet dat deze hij een farao van het oude Egypteland is en dat hij meent dat die zijn voorgaande leven heeft betekend. Het ligt in de betrekkelijkheid van het bestaan dergelijke belevingswerelden te beschouwen als van voorbijgaand karakter en het is maar zo dat met name Charles al genoeg heeft moeten lijden op dit gebied. Het is mij evenwel geschied eens op een dag dat ik mijzelf beleefde als een schrijver aan een hof in het Egypteland, althans als een mens die een secretariële functie had en tevens zorgde voor een deel van de financiële beslommeringen en de organisatie van het hof. Deze secretaris maakte de actes van de vorst op en hij zorgde voor een eerlijke verdeling van de inkomsten en uitgaven en betaalde de lonen. Een identificatie vanuit dat archetypische verleden kon ik niet uit de weg gaan en ik heb ook niet zozeer een verklaring bij de hand voor het feit dat ik voortdurend textueel actief ben die anders zou liggen dan in deze zin vanuit een verleden mij gegeven. En het is mij geenszins ooit tegengevallen dat ik niet de vorst zelf was, maar ik geloof dat er sprake was van een familierelatie en dat er promotiemogelijkheden waren voor de secetaris, of hij het tot koningschap heeft gebracht dat vermeldde de beleving niet en deze dingen beleef ik niet in een come back van een verleden tijd waar ik het thans over heb. De verschijnselen waar ik het over heb gehad zijn bedoeld als en support, een steun om het in het bestaan met een bedoeling erin gelegen niet te moeilijk te krijgen en ik verkeer nog altijd in onzekerheid of ik niet gewoon een schrijverke was aan het hof van koning David, die natuurlijk ook een oosters vorst is geweest. Maar al in de oude tijden waren deze dingen in een verband gezet door de historie en soms gaat het om reeksen van belevingen alsof het dromen zijn. Het verwijten vanuit Israel dat op mij rustte was namelijk, dat ik een getuigenis aflegde die ikzelf te boek heb gesteld, mijn zwijgen aangaande deze ontwikkelingen heeft Israel al evenmin ooit kunnen verstaan als een weldaad van zijn geschiedenis als dat in het eigen Nederland is gebeurd, en het moet mij van het hart dat ik de gedachte koester dat ik zou kunnen komen in het verband van mijn  blog tot een duidelijker verklaring dan er thans beschikbaar is, wie ben ik om Israel een wet te stellen, maar een beetje een verstandig rabbijn schrijft toch echt zijn  eigen boek, en zelfs de here Jezus heeft een boek geschreven dat aan de immer bewegelijke inhoud van Tenach is toegevoegd alleen dat boek draagt niet de naam van Jezus maar van de profeet die hij was. In de verhoudingen zoals deze op het ogenblik voor ons leven beteken ik een herinnering aan de functie die Constantijn Huygens heeft vervuld, maar dat vormt voor mij geen kwestie van zorg maar en geheimenis op het juiste antwoord in de situatie waarin ik ben komen te verkeren en ik moge toch niet vermoeden dat er ook maar iemand is die zou willen vernemen dat ik zo iemand ook werkelijk zou zijn en daarom lieten sommige historische persoonlijkheden hun portret schilderen, wanneer men mij weer dwars wil zitten in mijn streven tot een klaarheid in deze dingen dan mag men dat proberen, het zal evenwel niet lukken mij van de wijs te brengen hoewel er soms natuurlijk corrigerende maatregelen dienen te worden genomen en het niet de bedoeling is dat men elkander in een werkelijke zin mag ontmoeten. zIk heb mij er evenwel nooit mee bezig gehouden een dergelijk verschijnen in mijn zieleleven op te roepen, het geschied mij feitelijk van nature en ik geloof dat men dan spreken kan van een geleide geest. Uiteraard wil een mensheid onderweg graag een zekerheid in dit soort aangelegenheden evenwel die is er niet, het betreft hier de geheimen van het zieleleven. Dat ik sommigen moet verstaan in een vijandigheid heb ik nimmer kunnen begrijpen en het is maar zo dat ik weet dat onze vorstin een hele lieve vrouw is die ook wel eens een beetje anders kan reageren dan men heeft verwacht. Dat er gedurig aan mij wordt gedacht in een verleden deelwoord begrijp ik ook niet maar dat krijg je als een ontmoeting in konkreto is uitgebleven en er een zware doem rust op je bestaan. Het fantasieleven van Hare Majesteit is evenwel opmerkelijk rijk te noemen.